"Sinnsykt med skryt her nå.
Takk skal du ha."

Rune Bjerga

Gally Gally

Det kunne skjedd for 200 år siden. Det kunne jo ikkje det, for då levde eg ikkje, men det føles som om eg ikkje har vært med på det. At det ikkje va meg. At det e så merkeligt og rart og snålt og usannsynligt at det ikkje kan ha skjedd med ein forvirra 18- åring fra Stavanger. At det e någe eg har funnet på. At det mesten e som et lide eventyr, någe du drømme når du har spist altfor sterke udenlandske mad. Någe så e utydeligt og nokså slørete. Någe fra 1001 nått. Någe eg liksom huske for lide av, någe så sko vært filma, sånn at eg kunne få bekrefta det eg huske og gjenopplevd det eg har glømt. Någe så va ein så spesielle opplevelse for ein måbande jypling at bare halvdelen festa seg i teflonskallen.

Han blei født i Port Said i Egypt, den 23. oktober 1902. Det opprinneliga navnet hans va Mahguob Mohammed Hanafi, og han kom fra ein ekta egyptiske tryllekunstnarfamilie. Artistnavnet hadde gått i arv i generasjonar. Gally Gally. Faren va tryllekunstnar. Bestefaren va tryllekunstnar... Fra han va 2 år blei fekk han innføring i de magiske hemmelighedane, og va faren sin assistent. På gadå i Port Said, Luxor og Kairo. I barar og klubbar. På dyre hoteller. For fastboande og turistar. Fra han va 10 år hadde han show aleina på cruise- båder på Nilen. De hadde vært tryllekunstnare i hundrevis av år. Tusenvis, gjerna. Verdensberømte tryllekunstnare, på grunn av den  fantastiske fingerferdigheden og kreativiteten, og fordi de hadde ein karismatiske evne te å presentera det minsta trikset som et mirakel. Og når et lide triks oppleves som et mirakel, kordan ska me då kunne beskriva de gedigne miraklene de udførte?Berømte i Egypt, og itte kvert berømte øve heile verden. De hadde sjøl udarbeida og funnet opp unike triks, så de va aleina om. Gally Gally va ein merkevare og et navn der lyste kultur, historikk og mirakler av. Gally Gally hadde de rette genene, han va arveligt belønna. Gally Gally va den stysste.

Ein levande legende. Verdens beste tryllekunstnar. Maen så kunne udføra mirakler. Du trodde ikkje dine egne auer, du måpte og gispa og hiksta. Det va så utroligt at det kunne ikkje ver sant. Og det va så umuligt at det kunne ikkje ha skjedd. Men det va sant, og det skjedde. Gally Gally, tryllekunstnaren fra Kairo i Egypt. Tryllekunstnaren så gjorde ting ingen andre fekk te. Tryllekunstnaren så kunne oppheva tyngdeloven og gjør døde dyr levandes igjen.

Gally Gally sko komma te Stavanger, og sko opptre i spisesalen på Hotel Atlantic. I mai 1971. Eg trodde ikkje mine egne auer då eg leste annonsen i aviså. Gally Gally...

Han blei født i Stavanger. I 1953. Han kom fra ein vanlige middelklassefamilie, men det blei tidligt klart at han sko ble någe stort. Någe gedigent, og någe udenom det vanliga. Den dag i dag regnes tidspunktet for påsken ud itte hans gebursdag. 21. mars. I all evighed vil påsken komma fysste synndag itte fysste fullmåne itte denne gutten sin gebursdag.  21. mars.

De kreative evnene og anleggå hans gjorde at han tidligt kom i opposoisjon te faren, så va ein nokså tradisjonelle, men kunstnerisk anlagde pianist og pietist. Opposisjonen kulminerte då gutten leste ein artikkel i Dagbladet som hette ”Var Jesus en fluesopp?”, ein artikkel som påviste fluesoppens betydning som hallusinogen, både for vikingane i nord, men óg, 1000 år tidligare, i bibelens land. Fluesoppen vokste villigt rundt Genesaretsjøen, någe så både kan forklara at folk såg ein så gjekk på vatnet, og at 5000 blei metta av et par brød og fem fiskar (de likte ikkje fisk då heller, og sa: ”Nei takk, eg e forsynte”). Denne artikkelen fascinerte gutten i så sterke grad at han sporenstreks skreiv ein oppfylgande artikkel; ”Var Jesus en tryllekunstner?”, som påpekte at tryllekunstnerane for tusenvis av år siden utførte triks som ”vann til vin”, magisk åpning av svære steindører (sesam sasam), helbredelser og gjenoppliving av dyr og mennesker, samt at det å vaska bein ikkje va någen heksakunst. Dagbladet refuserte artikkelen om tryllekunstnaren Jesuso, men forfattaren sin far fekk dessverre lesa produktet. Forholdet mydlå far og sønn blei aldrig det sama itte dette. 

Det blei te at gutten holdt seg møje for seg sjøl. På guttarommet. Han treivs best aleina, samen med bøger og blader og ting. Så det va heilt naturligt at han begynte med trylling. Trylling e ein ensomme ting. I Norge har antallet tryllekunstnare i adle år vært stabilt, på rundt 200. 200 mislykka mennesker. Folk så e sosialt på jordet. Folk så e livredde. Ikkje kan de spela fotball, og ikkje tør de snakka med jenter. De svette møje. De tenke møje. De e ensomme, aleina, sære og skrullete. De hette Harry Nerd eller Harry Houdini, og det mest kreative de gjør e å finna på et kunstnarnavn, og kalla seg Urino, Davido, Torello, Arnerdo, Arnsteino, Hallvardo eller Klystero. Denne jyplingen kalte seg fysst Perito, før det blei Monsieur M. Kor M- en liksom sko kunna bety Millionær, Magique eller Mysterieuce, men kor det snart viste seg at det va merr dekkande med Miserable, Misforståelse, Misfoster eller Missing Link.

I tri år satt han på rommet sitt, og fikla med ein kortstokk. Og drømde om å ble verdensmester, opptre på store scenar, trylla fram et levandes flygel, og ble dyrka og hylla av damer så reiv av seg klenå og såg kaslags utrolige artist han va. Damer så forstod han, damer så såg at han va et øvesett geni. Ein eller aen gang sko han visa de! Fram te nå hadde han bare det litla gutterommet å visa de. Men han sko få seg ein gang, så de sko få se.

Han blei liga omgjengelige så de fleste gitaristar. Gitaristane e bare trygge mens de e aleina med, og snakke med, gitaren sin. Denne jyplingen hadde videnskabelige og kunstneriske diskusjonar med kløver tri og hjerter seks. Og ein gang sko han visa de. Hvis det bare blei trangt og snevert nok. Så snart det blei så smalt og sært og spesielt at ingen andre holdt ud med det – då ville han ver best! Best i heile verden. Då kunne de ha det så godt. Hvis han bare kunne få denne kløver tri’en te å bytta plass med hjerter seks’en, og samtidigt snu seg rundt og skifta farge, så vil dette ver någe verden ikkje hadde sett før. Det vil ver ein sensasjon. Ein verdenssensasjon. Han vil stå der, i Royal Albert Hall, itte avslutningnummeret, kor han hadde  fått ein femtiøring te å forsvinna på heilt uforklarligt vis, og kor publikum va i ekstase. Han ville modta rosebuketten og medaljen av Dronning Elisabet. Det va rett før nå. Og rett itte dronningå hadde festa medaljen på brystet hans så lyfta han armane, svevde opp i luftå, og føyg hjem te Stavanger. På hjemveien redda han ein passasjerbåd fra å synka i Skagerak. Før han lande, som ein helt, midt på torjå i Stavanger, bare for å oppdaga at det ikkje lenger va Alexander Kielland så stod på sokkelen og kikte udøve byen sin. Det va han. Selvfølgeligt va det han. Som ingenting.

Eg stramde meg opp, og ringde te Hotel Atlantic. Om eg kunne få snakka med Gally Gally? ”Et øyeblikk.” Et øyeblikk? Det ska ikkje ver så lett. Dette e ei verdensstjerna. Du ska ikkje bare setta meg øve. Her ska der ver sikkerhedskontroll og livvaktar og kroppsvisitering, og du vett ikkje eingang ka nummer eg ringe ifra. ”Gally Gally.” Plutseligt bare va han der. Akkorat som ein tryllekunst. Som et mirakel. Engelsk! Eg må snakka engelsk. Plutseligt snakte eg engelsk. Plutseligt forklarte eg kem eg va, at eg va jysla interesserte i trylling, at eg va ganske gode, og at eg hadde opptrådd både på julatrefestar og 1. mai. Eg spurte om han trodde det kunne ver muligt, eg visste jo at det va møje å forventa, men om han gjerne trodde eg kunne få, det va ikkje for å trenga meg på, men eg hadde jo syns det va, eg e ikkje gammale nok, men, hvis han på ein eller aen måde, det hadde jo vært fantastisk å få se, men det va jo sikkert ikkje... ”Eg ska reservera et bord te deg, i kveld kl.8.”
- I kveld ska eg på Hotel Atlantic. Spisesalen.
- Det ska du slettes ikkje.
- Eg e inviterte. Av Gally Gally.
- Der e 20 års aldersgrense i spisesalen på Atlantic.
- Han har invitert meg. Eg komme nok inn.
- De har brennevin og allslags der nere. Du e 17 år. Du bler hjemma.
- Eg e 18 år, og du bler hjemma. Eg ska på Hotel Atlantic.

Kvart på åtta gjekk eg fram og tebagers på fortauet, og kikte på hotellet og adle lyså. Og kikte på klokkå kvert tienda sekund. Fem på åtta glatta eg på komfdressen, og gjekk inn og opp i aen etasje. I dørå stod der ein gammale mann så sa ”Velkommen” og ”Vi har bord til Dem.” Jysses. Han geleida meg inn. Møje folk, i fine kler. Någen satt og spiste, og der va mange så danste. Der va orkester så spelte. Det sko far min visst. Han så va så redde for dansing. Og brennevin. Der va flasker på de fleste bordene. Mest rødvin, men någen hadde glasser så der måtte ver whiskey eller cognac oppi. Det va det far min visste.

Eg fekk et lide bord, heilt for meg sjøl. Mesten heilt framme, og på venstra sidå av dansegolvet. Eg satt og kikte og venta, og kunne ikkje tro det va meg. Dette e ikkje meg. Det e ikkje meg dette. Det kan ikkje ver meg så sidde her. Fine lysakroner. Tøft dansegolv. Kan det ver mahogny?De va gode å dansa de. Det e swing. Då telle de te seks. Fysst te fira, og så svinge han damå onna armen. Ser kjekt ud. Eg kan det, i håvet.
- Smørbrød?
- Nei, eg har ikkje...
- Med hilsen fra Gally Gally.

Regesmørbrød og cola. Heilt gratis. Gally Gally... Gilli gilli.  Må spisa litt seint, for å nyda det, og hala ud tidå. Eg e jo mesten ei verdensstjerna, heilt aleina. Håbe de ser at eg har et svært smørbrød.

Kvart på ni tog orkesteret pause, og adle satte seg ner. Nå va det rett før. Fem på ni kom der to stykker berandes på et bord, så de satte midt på dansegolvet. På slaget ni blei lyset dempa. Folk blei heilt rolige. Så kom der någe slags udenlandske fanfaremusikk så blei høgare og høgare og heftigare og heftigare, og så stod han der. Gally Gally. Sandalar, kvide drakt og ein slags blanding av turban og fez på håvet. Showet sko begynna.

Det va ubeskriveligt. Eg huske mesten ingenting. Eg satt som hypnotiserte. At ein mann, som den mest naturlige ting av verden, kunne sprada rundt og smila og vitsa og le, heilt roligt og avbalansert, samtidigt som han udførte mirakler. Det går ikkje an. Og det språget. Ein blanding av egyptisk (trodde eg) og engelsk, svensk, fransk, tysk, spansk, italiensk og norsk. Norsk. Et samensurium av et språg, men jysses så løye og tøft. Og eg forstod alt han sa. Adle forstod alt han sa. Og det va så løye. Smikkløye. Og imponerandes. Sykt imponerandes.

Tryllingå. Miraklene. Plutseligt drog han et svært fransk flag ud av moen sin. Så lo han litt, og hylte et par setningar på fransk, mens han spelte ein intense, forførande, forelska franskmann. Og så kremta han litt, og drog ud et svært tysk flag av moen sin, og blei ein sinte og militante tysker. Før der kom et engelsk flag, og ein sirlige, pertentlige, korrekte og fisefine engelskmann. Og et nytt flag, og et nytt, og et nytt, og et norsk! Då blei han ein imponerte turist så nettopp hadde vært på Prekestolen, og sett Domkjerkå i Stavanger.

Så kom kyllingane. Det han va mest berømte for. Det han va aleina i verden om. Han udførte begerspelet, den mest klassiske av adle tryllekunstane så fins. Ein tryllekunst som e minst 4 500 år gammale. Ein egyptiske tryllekunst, så e avbilda på et veggmaleri i mausoleet te Beni Hasan, 2 500 år før Kristus. Hvis ikkje dette e kultur, og Epypt, så kan du kalla meg ein krakk. Te begerspelet bruge du tri beger, og vanligvis en ball. Det handle om å fylga med på kor ballen e. Onna korfor et beger e ballen? Og du tar feil. Gang på gang.

Gally Gally udførte begerspelet. Men ikkje med ein ball. Med ein levande kylling. Kor e kyllingen henne? Og han lurte oss. Gang på gang. Men så, den siste gangen, då heile salen stod og hylte at kyllingen va onna det midtersta begeret, -  då va det me så hadde rett! Gally Gally, stakkar, såg forvirra og hjepelause ud då han måtte lyfta begeret og visa at det va der kyllingen va. Stakkar, han gjorde ein feil. Gally Gally kan gjør feil. Men så smilte han, litt lurt og forsiktigt, og lyfta de to andre begerå. Der va ein kylling onna kvert beger.

Så kom det aller versta. Og det aller besta. Gally Gally tog ein kylling opp i neven sin, og holdt kyllingen sånn at bare håvet stakk opp mydlå tommelt og pegefinger. Så tog han andre neven rundt håvet på kyllingen, og røska av håvet. Me hørte ein forferdelige lyd, og publikum blei heilt dødsens rolige. Kaslags dyramishandling va dette? Sko det ver underholdning dette her? Å dreba ein kylling? Mange tilskuare reiste seg opp, strame i ansiktet, og de såg ud så de ville storma scenen. Gally Gally stod heilt roligt, alvorlige, med hendene ud te sidene. Så begynte han å smila. Han åbna venstre neven, og viste ein heile, levandes kylling. Og han åbna høyre neven, og viste ein aen, levandes kylling. Det va et mirakel. Det va et mirakel. Publikum jubla og hylte. Adle hadde reist seg, og adle forstod at de hadde vært vitne te någe heilt spesielt. Gally Gally fra Egypt. Verdens beste tryllekunstnar.

Så va det slutt. Plutseligt va det slutt. Eg visste ikkje om det hadde vart 5 minutt, eller ein time. Men det va slutt. Poff – slutt. Heilt slutt. Fekk du det ikkje med deg? Synd – gå hjem. Sko eg bare gå hjem nå. Orkesteret kom inn, og begynte å spela. Og folk begynte å dansa. Dansa, nå? Det går ikkje an. Det e blasfemi. Det går ikkje an å dansa nå! Dansa vanlige swing, vals og tango, rett itte et mirakel? Kaslags folk e det så bor i denne byen?Har de ikkje respekt for någenting. E de ikkje religiøse? Ka ska eg gjør? Ska eg bare gå hjem?

Han kom te bordet mitt. Han bare stod der, i ein vanlige, mørke dress. Og smilte. Gally Gally. Eg håpte han sko se ner på tallerkenen min. At eg hadde drukket opp heile brusen, og spist opp alt. Adle regene, skjevå, skorpå, majonesen, den grønne strangelen, te og med sitronbåden. Bare sitronskalet låg igjen, og to steinar. At eg hadde satt pris på maden han spanderte. At eg ikkje va utakknemlige. Han spurte om eg ville vera med opp på rommet hans, så kunne me snakka og trylla litt.

Åja... Åsså må eg huska og takka for maden.

Svært rom. Klart det. Udsikt øve Breiavatnet. Dyrt. Sånn ska det ver. Sko bare mangla. Verdensstjerna. Et sånnett rom hette ”svitte”. I modsetning te de andre – ”svette”.

Lukta parfyme. Nei, kan’kje ver parfyme. Det e jo ein mann. Då hette det after shave, eller någe sånt. Onkelen min bruge någe lignandes. Det e ikkje parfyme.

Om eg vil ha ein whiskey? Nei takk, eg tror ikkje det, men ellers takk. Om eg har någe imod at han tar seg ein sjøl? Ein liden ein? Nei, sko bare mangla. Bare drikk, eg e ikkje fanatiske heller. Det va løye dette her. Akkorat så to voksne menner.

Om eg kan trylla litt for han? Nja, det e jo ikkje så møje eg... Eg kan prøva på den med kulepennen inni silketørklet. Kor eg bare legge tørklet øve pennen, sånn, åsså e pennen heilt vekke. Fantastisk? Syns du det? Nja, -  det va vel ikkje så verst, gjerna? Då kan eg ta den med kløver tri og hjerter seks, og nå e det kløver tri så ligge her borte, og den har snudd seg og skifta farge. Utroligt?Nei, men eg syns han e ganske gode den. Og hvis eg nå legge ud disse seks kortå, sånn. Så legge du kulepennen oppå ett av kortå. Sånn ja. Kan du lesa ka så står på kulepennen? Spar ess? Kan du snu kortet du la kulepennen på?Nei, -  eg vil ikkje kalla det et mirakel. Ikkje så langt ifra, gjerna, men...

Jysses for ein kjekke mann. Han trylle med tauer og myntar, og fortelle om oppveksten sin. Om fattigdom, arbeid og slid. I 1917, onna fysste verdenskrigen, va der någen engelske offiserar så ville engasjera faren hans te ein forestilling. Men faren va opptatt i ein aen by, og Gally Gally Jr., den gang 14 år, fekk jobben. Honoraret va 5 kilo konfekt, men allerede ugå ittepå fekk han tri nye jobbar. Og då fekk han pengar. Så begynte snøballen å rulla for alvor, med større og viktigare jobbar, og udenlands. Han bodde i Paris fra 1926 te 1931, før han reiste øve dammen og blei amerikanske statsborgar i 1944. Siden 1963 hadde han bodd i Las Vegas. Om eg ville ha någen kyllingar?Høh?Jo, det hadde seg sånn at någen av kyllingane va blitt for store. Han kunne ikkje trylla med de lenger. Om eg ville ha de?

Ka seie du te ein egyptiske mann, te verdens beste tryllekunstnar, te den stysste helten din, når han tebyr deg 12 levande kyllingar? Du seie ”tusen takk”.

Eg sa ”Tusen takk!”. Gally Gally fant fram ei pappeska, ei sånnei så der vanligvis e marsipankaga oppi. Han plasserte kyllingane oppi, med ein lommakniv stakk han någen håler i lokket (sånn at kyllingane sko få pusta), bandt någe hyssing rundt, fulgte meg te dørå og sa takk for ein kjekke kveld.

Plutseligt stod eg på gangen udforbi hotellrommet hans. Kvart øve 12 om nåttå. Med ei kageeska i neven. Og oppi eskå va der 12 levande kyllingar. Jada.

Eg sjangla hjemøve. Eg hadde ikkje drukket, eg va heilt edru. Men eg sjangla hjemøve. Og hjernen jobde på spreng. Ka gjør eg nå? Ka kan du gjør med 12 levandes kyllingar? Voldsomt levandes, de pifta og peib og spratla og sprang jyseligt. Det bler jo hønar av de, om någen uger. Og då får me egg. Gratis egg. Far min e glade i alt så e gratis. Då spare med pengar. Jo, det kan gå fint dette.

Eg lista meg inn i Wesselsgadå. Sneig meg inn på badet. Satte eskå på golvet, tog av lokket, og plasserte oppi et tefad med vatn, sånn så Gally Gally hadde sagt.

Så skreiv eg to svære lappar. Den eine teipa eg på baderomsdørå: ”OBS! Levande kyllingar!” Den andre la eg på kjykkenbenken, rett øve brødskuffå. ”Levande kyllingar på badet. Slapp av.” Så gjekk eg og la meg. 
- Per? Per! Du må våkna. Du må komma. Hjelpa meg. Det har rabla for far. Han ligge på badet.

Alt det foreldre kan ta på vei for. I stedet for å gleda seg øve at ungane har sunne interesser, og ikkje spele fotball eller synge i kristne kor, så bruge de tidå på å hissa seg opp øve någen stakkarslige kyllingar.
- Ka e det du har gjort mod oss? Ka e det du vil?
- Det e bare kyllingar.
- Kaslags, ka e det, e det ei sekt du har blitt medlem av?
- Eg fekk de av Gally Gally. De e for svære te å trylla med. Det bler flotte høner, så legge egg og greier...
- Eg sko bare vaska og barbera meg...
- Kor e de andre? Der e bare ti her.
- Eg tror der va et par så føyg ner kjellartrappå.
- Det går fint. Bare reis deg opp nå, far. Ta meg i armen. Så ska me få deg på jobb. Du kan barbera deg i stuå, vett du.
- Du va så snille som foster.
- E de ude av huset?

Klokkå va fira, og han hadde komt hjem fra jobb.
- Nei, men de to i kjellaren e døde. Han fekk de av Gally Gally.
- Det e vel det sama om han fekk de av Kongen. De ska ud av huset.
- Det e magiske kyllingar. Hellige.
- De e verken hellige eller heldige. Uheldige, e de. Eg ringe te Haugneland. Han kan dreba de.
- Han seie han ska fø de opp. Så får me egg. Hellige egg, fra Gally Gally sine høner.
- Kor e han henne?
- Han e på badet. Med kyllingane.
- Ka e det du holde på med?
-      Eg har bygd ein kasse te de. De må ver i ein kasse. Åsså prøvde eg med høyfjellssolå te mor, men den blei for sterke. De må ha det varmt vett du. så eg har kjypt denne 1000- wattsperå. 28 kroner.
-      Der har alltid vært någe galt med perå di. E du klar øve at me bor midt i ein by?

- Ja, eg e klar øve det. Eg har bodd her i 18 år.

- I dette boligstrøget e det ulovlig å ha kaninar, griser, høner, kalvar og kyr.
- Der e ingen så merke det. Det e ikkje ulovligt.
- Det e ulovligt. Du må ta deg samen. Du må slutta å hørra på Beatles og djevelskab og ”goo goo goo joob”.
- ”Goo goo goo joob” e ei kalkun og ein hvalross, og teksten e et oppgjør med Bob Dylan og Allen Ginsberg. Dette e små, levandes kyllingar, fra Gally Gally. Disse ska ble høner, så legge egg.
- Der e mange så legge egg. Store egg. Ei 1000- wattspera trekke møje strøm.
- Eg vett det.
- Merr enn resten av lysperene våre. Tesamen. I heila huset.
- Men så får me egg. Gratis egg.
- Ska de ikkje ha mad, de de lodottane?
- Eg har kjypt mad, hos Knoph. Någe frøblanding. Kosta ikkje merr enn 12,60.
- Og luktå. Kjenne du ikkje den forferdeliga luktå?
- Jo, men de bler nok vande med det. Du kan jo vaska deg.
- Ikkje ver frekke i kjeften.

Stakkars foreldre. Og stakkars meg. Det va ikkje lett, dette her. Og det blei dyrt. Kyllingane spiste opp ein påse med frøblanding på tri dagar. 4 kroner og 20 øre pr. dag. 29 kroner og 40 øre i ugå. Et egg kosta 25 øre i Økonomen. Ei slakta høna kosta 8,50. Eg ringde te ein bonde på Tananger, og fortalte ka eg holdt på med. Han la på. Eg ringde opp på ny, og då hørte han på meg. Lenge. Så sa han at udifra det eg fortalte va kyllingane nå seks uger gamle, at de ville begynna å verpa når de va fem månar, og at eg sjøl gjerna burde oppsøga lege. Tri og ein halve måned te de ville begynna å verpa. 105 dagar. I begynnelsen av september. Hvis eg ikkje nevnte det ville sikkert far betale strømmen, uden at han visste det. Men det blei 441 kroner i mad. Slakteverdien va 85 kroner, totalt, for ti høner, så då måtte de fysst verpa for 356 kroner i egg, for at eg sko få pengane igjen. 1424 egg. Jo, det kunne gå det. Ett egg te dagen, pr. høna, i seks månar. Fra begynnelsen av september. Joda, i mars, neste år, ville eg ver i balanse, og så va det bare å håva inn. Hvis de bare slutta å spisa når verpingå begynte. Gjorde de det?Blei det ikkje bare inntekter fra då av?

Eg ringde te bonden ein gang te. Om det ikkje va sånn at hønene slutta å spisa når verpingå begynte? Han pusta tungt, og fortalte at kyllingane ville spisa merr og merr, ittekvert så de blei større, og at ei høna spise møje merr enn ein kylling. Då blei eg litt forvirra og leie meg, så eg spurte om de spiste itte de va slakta óg. Du pusta han ekstra tungt, og la på.

OK, der va gjerna någen små logiske bristar i regnestykket mitt. Men her snakke me om levande epyptiske kyllingar så kan begerspelet inn og ud.

Mor blei støttespelaren min. Hu hjalp meg med litt pengar te frøblandingar, uden at far visste det. Hu vaskte på badet, og skifta avispapir kver dag, og beroliga far min med at det gjekk ganske fint dette her, og at kyllingane vokste fort. De så ikkje va døde. Itte to uger va der åtta igjen, men de va voldsomt, voldsomt levandes. Ein morning traff eg far min på kjykken. Han stod der med et vaskevannsfad, og tog morgentoalettet.
- Det e galskab. Reinspikka galskab. Her har me nettopp fikst opp badet, med badekar og dusj. Åsså må eg stå på kjykkjen og ta kattavask.
- Korfor det?
- Korfor det!? Seie du ”korfor det”!?Eg kan du ikkje trø på badet, for skid og flaksande kyllingar. Der e 1000 grader der inne, de pikke meg i leggen, de hoppe oppi badekaret og der lukte død og fordervelse og bomba horehus og tredje verdenskrig.
- Kordan vett du kordan der lukte i et bomba horehus?
- Nå passe du deg.
- Eg syns det går fint eg. Og nå e det rett før de begynne å verpa.
- Rett før?Det e rett før me reise på hyttå, e det. På fredag e det St. Hans, og då ska me på hyttå. Har du tenkt på det? Ka ska me då gjør? Ska me reisa fra de her? Ska me ta de med på hyttå?
- Eg tenkte det.
- Du tenkte ka då?
- At me sko ta de med på hyttå.
- At me sko? Og kor hadde du tenkt me sko ha de på hyttå?
- På rommet te Jorunn. Hu har jo flytta ud. Hu har gifta seg, vett du. Rommet te Jorunn e ledigt.
- Har det rabla heilt... Og kordan sko me få de med oss te hyttå?
- Eg har fått lånt ein svære trekasse, fra Postverket. Det går fint det. Det e rett før de begynne å verpa nå.

Og eg kunne ikkje fortella at mor og meg hadde vaskt oss på kjykken i ei uga, på grunn av luktå.

Eg fekk med kyllingane på hyttå. Og innreda eget rom te de. Et flott rom, med 1000- wattspera, og bilder av Tommy Steele, Pat Boone og Elvis Presley. Og de treivs og vokste, kjapt og effektivt. Far min måtte teslutt innrømma a der va ein liden fordel med disse kyllingane. Me fekk ikkje så møje besøg så vanligt. Der va ingen så besøkte oss merr enn ein gang den sommaren. De klarte ikkje luktå i hyttå. Men de fekk seg ein opplevelse.

I slutten av juli va kyllingane heilt udvokste, og på størrelse med ein kenguru. Nå va de høner, minst. Eg hadde forlengst gitt opp håbet om fortjeneste på dette prosjektet, for de spiste merr enn oss. Men nå kunne de begynna å verpa ka dag så helst... Ein dag seie far min:
- Ska de ver så svære?
- Å ja. De trives vett du. Og då bler det ekstra svære egg óg. Og jysla gode, med ekstra svære plomma. Tenk deg det te frokost?
- Ka e det de har oppå håvet?
- E det ikkje fint?
- Den røde kammen. Ska han ver så svære?
- Egyptiske høner har svære kam.

To dagar seinare henta far min Sverre Vatne. Han dreiv et svært gardsbrug rett ved hyttå vår. Sverre Vatne kikte på hønene et halvt sekund, og så sa han:
- Hanar.
- Nei, nei. Høner.
- Åtta fullvoksne hanar.
- Nei, nei. De bare gjør så de e hanar, så de sleppe å verpa.
- Hanar.
- Høner. De komme fra Gally Gally. De e et mirakel.
- Ja. Hvis de verpe egg e det jaffal et mirakel.
- Dreb, sa far min.

Ugå ittepå flytta me tebage te byen, og far min begynte å pussa opp badet på ny. Åtta synndagar på rad hadde me høna te middag. Eg la ner forbud mod å kalle det ”hane”, og det gjekk foreldrene mine med på, onna sterke tvil. Hønene va litt seige, men ganske gode.
- Eg tror det må ver verdens dyraste høner, sa far min.
- Ja, sa eg, e det ikkje et mirakel?

Har du hørt
om då eg selde usynlige tråd, eller om då eg sko hoppa ner i et badekar fra 31,8 meters høyde?

Mer om dette og andre historiar finne du her!

"O'jul med din vrede" og 10 andre video-snuttar – klikk her!

Linkar te kåserier og andre verbale eksempler ligge på samma siå.

            Han blei liga omgjengelige så de fleste gitaristar. Gitaristane e bare trygge mens de e aleina med, og snakke med, gitaren sin. Denne jyplingen hadde videnskabelige og kunstneriske diskusjonar med kløver tri og hjerter seks. Og ein gang sko han visa de. Hvis det bare blei trangt og snevert nok. Så snart det blei så smalt og sært og spesielt at ingen andre holdt ud med det – då ville han ver best! Best i heile verden. Då kunne de ha det så godt. Hvis han bare kunne få denne kløver tri’en te å bytta plass med hjerter seks’en, og samtidigt snu seg rundt og skifta farge, så vil dette ver någe verden ikkje hadde sett før. Det vil ver ein sensasjon. Ein verdenssensasjon. Han vil stå der, i Royal Albert Hall, itte avslutningnummeret, kor han hadde  fått ein femtiøring te å forsvinna på heilt uforklarligt vis, og kor publikum va i ekstase. Han ville modta rosebuketten og medaljen av Dronning Elisabet. Det va rett før nå. Og rett itte dronningå hadde festa medaljen på brystet hans så lyfta han armane, svevde opp i luftå, og føyg hjem te Stavanger. På hjemveien redda han ein passasjerbåd fra å synka i Skagerak. Før han lande, som ein helt, midt på torjå i Stavanger, bare for å oppdaga at det ikkje lenger va Alexander Kielland så stod på sokkelen og kikte udøve byen sin. Det va han. Selvfølgeligt va det han. Som ingenting.

 

Eg stramde meg opp, og ringde te Hotel Atlantic. Om eg kunne få snakka med Gally Gally? ”Et øyeblikk.” Et øyeblikk? Det ska ikkje ver så lett. Dette e ei verdensstjerna. Du ska ikkje bare setta meg øve. Her ska der ver sikkerhedskontroll og livvaktar og kroppsvisitering, og du vett ikkje eingang ka nummer eg ringe ifra. ”Gally Gally.” Plutseligt bare va han der. Akkorat som ein tryllekunst. Som et mirakel. Engelsk! Eg må snakka engelsk. Plutseligt snakte eg engelsk. Plutseligt forklarte eg kem eg va, at eg va jysla interesserte i trylling, at eg va ganske gode, og at eg hadde opptrådd både på julatrefestar og 1. mai. Eg spurte om han trodde det kunne ver muligt, eg visste jo at det va møje å forventa, men om han gjerne trodde eg kunne få, det va ikkje for å trenga meg på, men eg hadde jo syns det va, eg e ikkje gammale nok, men, hvis han på ein eller aen måde, det hadde jo vært fantastisk å få se, men det va jo sikkert ikkje... ”Eg ska reservera et bord te deg, i kveld kl.8.”

  • I kveld ska eg på Hotel Atlantic. Spisesalen.
  • Det ska du slettes ikkje.
  • Eg e inviterte. Av Gally Gally.
  • Der e 20 års aldersgrense i spisesalen på Atlantic.
  • Han har invitert meg. Eg komme nok inn.
  • De har brennevin og allslags der nere. Du e 17 år. Du bler hjemma.
  • Eg e 18 år, og du bler hjemma. Eg ska på Hotel Atlantic.

 

Kvart på åtta gjekk eg fram og tebagers på fortauet, og kikte på hotellet og adle lyså. Og kikte på klokkå kvert tienda sekund. Fem på åtta glatta eg på komfdressen, og gjekk inn og opp i aen etasje. I dørå stod der ein gammale mann så sa ”Velkommen” og ”Vi har bord til Dem.” Jysses. Han geleida meg inn. Møje folk, i fine kler. Någen satt og spiste, og der va mange så danste. Der va orkester så spelte. Det sko far min visst. Han så va så redde for dansing. Og brennevin. Der va flasker på de fleste bordene. Mest rødvin, men någen hadde glasser så der måtte ver whiskey eller cognac oppi. Det va det far min visste.
            Eg fekk et lide bord, heilt for meg sjøl. Mesten heilt framme, og på venstra sidå av dansegolvet. Eg satt og kikte og venta, og kunne ikkje tro det va meg. Dette e ikkje meg. Det e ikkje meg dette. Det kan ikkje ver meg så sidde her. Fine lysakroner. Tøft dansegolv. Kan det ver mahogny?De va gode å dansa de. Det e swing. Då telle de te seks. Fysst te fira, og så svinge han damå onna armen. Ser kjekt ud. Eg kan det, i håvet.

  • Smørbrød?
  • Nei, eg har ikkje...
  • Med hilsen fra Gally Gally.

Regesmørbrød og cola. Heilt gratis. Gally Gally... Gilli gilli.  Må spisa litt seint, for å nyda det, og hala ud tidå. Eg e jo mesten ei verdensstjerna, heilt aleina. Håbe de ser at eg har et svært smørbrød.
Kvart på ni tog orkesteret pause, og adle satte seg ner. Nå va det rett før. Fem på ni kom der to stykker berandes på et bord, så de satte midt på dansegolvet. På slaget ni blei lyset dempa. Folk blei heilt rolige. Så kom der någe slags udenlandske fanfaremusikk så blei høgare og høgare og heftigare og heftigare, og så stod han der. Gally Gally. Sandalar, kvide drakt og ein slags blanding av turban og fez på håvet. Showet sko begynna.

 

            Det va ubeskriveligt. Eg huske mesten ingenting. Eg satt som hypnotiserte. At ein mann, som den mest naturlige ting av verden, kunne sprada rundt og smila og vitsa og le, heilt roligt og avbalansert, samtidigt som han udførte mirakler. Det går ikkje an. Og det språget. Ein blanding av egyptisk (trodde eg) og engelsk, svensk, fransk, tysk, spansk, italiensk og norsk. Norsk. Et samensurium av et språg, men jysses så løye og tøft. Og eg forstod alt han sa. Adle forstod alt han sa. Og det va så løye. Smikkløye. Og imponerandes. Sykt imponerandes.

            Tryllingå. Miraklene. Plutseligt drog han et svært fransk flag ud av moen sin. Så lo han litt, og hylte et par setningar på fransk, mens han spelte ein intense, forførande, forelska franskmann. Og så kremta han litt, og drog ud et svært tysk flag av moen sin, og blei ein sinte og militante tysker. Før der kom et engelsk flag, og ein sirlige, pertentlige, korrekte og fisefine engelskmann. Og et nytt flag, og et nytt, og et nytt, og et norsk! Då blei han ein imponerte turist så nettopp hadde vært på Prekestolen, og sett Domkjerkå i Stavanger.
            Så kom kyllingane. Det han va mest berømte for. Det han va aleina i verden om. Han udførte begerspelet, den mest klassiske av adle tryllekunstane så fins. Ein tryllekunst som e minst 4 500 år gammale. Ein egyptiske tryllekunst, så e avbilda på et veggmaleri i mausoleet te Beni Hasan, 2 500 år før Kristus. Hvis ikkje dette e kultur, og Epypt, så kan du kalla meg ein krakk. Te begerspelet bruge du tri beger, og vanligvis en ball. Det handle om å fylga med på kor ballen e. Onna korfor et beger e ballen? Og du tar feil. Gang på gang.
            Gally Gally udførte begerspelet. Men ikkje med ein ball. Med ein levande kylling. Kor e kyllingen henne? Og han lurte oss. Gang på gang. Men så, den siste gangen, då heile salen stod og hylte at kyllingen va onna det midtersta begeret, - då va det me så hadde rett! Gally Gally, stakkar, såg forvirra og hjepelause ud då han måtte lyfta begeret og visa at det va der kyllingen va. Stakkar, han gjorde ein feil. Gally Gally kan gjør feil. Men så smilte han, litt lurt og forsiktigt, og lyfta de to andre begerå. Der va ein kylling onna kvert beger.
            Så kom det aller versta. Og det aller besta. Gally Gally tog ein kylling opp i neven sin, og holdt kyllingen sånn at bare håvet stakk opp mydlå tommelt og pegefinger. Så tog han andre neven rundt håvet på kyllingen, og røska av håvet. Me hørte ein forferdelige lyd, og publikum blei heilt dødsens rolige. Kaslags dyramishandling va dette? Sko det ver underholdning dette her? Å dreba ein kylling? Mange tilskuare reiste seg opp, strame i ansiktet, og de såg ud så de ville storma scenen. Gally Gally stod heilt roligt, alvorlige, med hendene ud te sidene. Så begynte han å smila. Han åbna venstre neven, og viste ein heile, levandes kylling. Og han åbna høyre neven, og viste ein aen, levandes kylling. Det va et mirakel. Det va et mirakel. Publikum jubla og hylte. Adle hadde reist seg, og adle forstod at de hadde vært vitne te någe heilt spesielt. Gally Gally fra Egypt. Verdens beste tryllekunstnar.
            Så va det slutt. Plutseligt va det slutt. Eg visste ikkje om det hadde vart 5 minutt, eller ein time. Men det va slutt. Poff – slutt. Heilt slutt. Fekk du det ikkje med deg? Synd – gå hjem. Sko eg bare gå hjem nå. Orkesteret kom inn, og begynte å spela. Og folk begynte å dansa. Dansa, nå? Det går ikkje an. Det e blasfemi. Det går ikkje an å dansa nå! Dansa vanlige swing, vals og tango, rett itte et mirakel? Kaslags folk e det så bor i denne byen?Har de ikkje respekt for någenting. E de ikkje religiøse? Ka ska eg gjør? Ska eg bare gå hjem?
            Han kom te bordet mitt. Han bare stod der, i ein vanlige, mørke dress. Og smilte. Gally Gally. Eg håpte han sko se ner på tallerkenen min. At eg hadde drukket opp heile brusen, og spist opp alt. Adle regene, skjevå, skorpå, majonesen, den grønne strangelen, te og med sitronbåden. Bare sitronskalet låg igjen, og to steinar. At eg hadde satt pris på maden han spanderte. At eg ikkje va utakknemlige. Han spurte om eg ville vera med opp på rommet hans, så kunne me snakka og trylla litt.
            Åja... Åsså må eg huska og takka for maden.

 

            Svært rom. Klart det. Udsikt øve Breiavatnet. Dyrt. Sånn ska det ver. Sko bare mangla. Verdensstjerna. Et sånnett rom hette ”svitte”. I modsetning te de andre – ”svette”.
            Lukta parfyme. Nei, kan’kje ver parfyme. Det e jo ein mann. Då hette det after shave, eller någe sånt. Onkelen min bruge någe lignandes. Det e ikkje parfyme.
            Om eg vil ha ein whiskey? Nei takk, eg tror ikkje det, men ellers takk. Om eg har någe imod at han tar seg ein sjøl? Ein liden ein? Nei, sko bare mangla. Bare drikk, eg e ikkje fanatiske heller. Det va løye dette her. Akkorat så to voksne menner.
            Om eg kan trylla litt for han? Nja, det e jo ikkje så møje eg... Eg kan prøva på den med kulepennen inni silketørklet. Kor eg bare legge tørklet øve pennen, sånn, åsså e pennen heilt vekke. Fantastisk? Syns du det? Nja, - det va vel ikkje så verst, gjerna? Då kan eg ta den med kløver tri og hjerter seks, og nå e det kløver tri så ligge her borte, og den har snudd seg og skifta farge. Utroligt?Nei, men eg syns han e ganske gode den. Og hvis eg nå legge ud disse seks kortå, sånn. Så legge du kulepennen oppå ett av kortå. Sånn ja. Kan du lesa ka så står på kulepennen? Spar ess? Kan du snu kortet du la kulepennen på?Nei, - eg vil ikkje kalla det et mirakel. Ikkje så langt ifra, gjerna, men...
            Jysses for ein kjekke mann. Han trylle med tauer og myntar, og fortelle om oppveksten sin. Om fattigdom, arbeid og slid. I 1917, onna fysste verdenskrigen, va der någen engelske offiserar så ville engasjera faren hans te ein forestilling. Men faren va opptatt i ein aen by, og Gally Gally Jr., den gang 14 år, fekk jobben. Honoraret va 5 kilo konfekt, men allerede ugå ittepå fekk han tri nye jobbar. Og då fekk han pengar. Så begynte snøballen å rulla for alvor, med større og viktigare jobbar, og udenlands. Han bodde i Paris fra 1926 te 1931, før han reiste øve dammen og blei amerikanske statsborgar i 1944. Siden 1963 hadde han bodd i Las Vegas. Om eg ville ha någen kyllingar?Høh?Jo, det hadde seg sånn at någen av kyllingane va blitt for store. Han kunne ikkje trylla med de lenger. Om eg ville ha de?
            Ka seie du te ein egyptiske mann, te verdens beste tryllekunstnar, te den stysste helten din, når han tebyr deg 12 levande kyllingar? Du seie ”tusen takk”.
            Eg sa ”Tusen takk!”. Gally Gally fant fram ei pappeska, ei sånnei så der vanligvis e marsipankaga oppi. Han plasserte kyllingane oppi, med ein lommakniv stakk han någen håler i lokket (sånn at kyllingane sko få pusta), bandt någe hyssing rundt, fulgte meg te dørå og sa takk for ein kjekke kveld.

           

            Plutseligt stod eg på gangen udforbi hotellrommet hans. Kvart øve 12 om nåttå. Med ei kageeska i neven. Og oppi eskå va der 12 levande kyllingar. Jada.
            Eg sjangla hjemøve. Eg hadde ikkje drukket, eg va heilt edru. Men eg sjangla hjemøve. Og hjernen jobde på spreng. Ka gjør eg nå? Ka kan du gjør med 12 levandes kyllingar? Voldsomt levandes, de pifta og peib og spratla og sprang jyseligt. Det bler jo hønar av de, om någen uger. Og då får me egg. Gratis egg. Far min e glade i alt så e gratis. Då spare med pengar. Jo, det kan gå fint dette.
            Eg lista meg inn i Wesselsgadå. Sneig meg inn på badet. Satte eskå på golvet, tog av lokket, og plasserte oppi et tefad med vatn, sånn så Gally Gally hadde sagt.
            Så skreiv eg to svære lappar. Den eine teipa eg på baderomsdørå: ”OBS! Levande kyllingar!” Den andre la eg på kjykkenbenken, rett øve brødskuffå. ”Levande kyllingar på badet. Slapp av.” Så gjekk eg og la meg. 

 

  • Per? Per! Du må våkna. Du må komma. Hjelpa meg. Det har rabla for far. Han ligge på badet.

Alt det foreldre kan ta på vei for. I stedet for å gleda seg øve at ungane har sunne interesser, og ikkje spele fotball eller synge i kristne kor, så bruge de tidå på å hissa seg opp øve någen stakkarslige kyllingar.

  • Ka e det du har gjort mod oss? Ka e det du vil?
  • Det e bare kyllingar.
  • Kaslags, ka e det, e det ei sekt du har blitt medlem av?
  • Eg fekk de av Gally Gally. De e for svære te å trylla med. Det bler flotte høner, så legge egg og greier...
  • Eg sko bare vaska og barbera meg...
  • Kor e de andre? Der e bare ti her.
  • Eg tror der va et par så føyg ner kjellartrappå.
  • Det går fint. Bare reis deg opp nå, far. Ta meg i armen. Så ska me få deg på jobb. Du kan barbera deg i stuå, vett du.
  • Du va så snille som foster.

 

  • E de ude av huset?

Klokkå va fira, og han hadde komt hjem fra jobb.

  • Nei, men de to i kjellaren e døde. Han fekk de av Gally Gally.
  • Det e vel det sama om han fekk de av Kongen. De ska ud av huset.
  • Det e magiske kyllingar. Hellige.
  • De e verken hellige eller heldige. Uheldige, e de. Eg ringe te Haugneland. Han kan dreba de.
  • Han seie han ska fø de opp. Så får me egg. Hellige egg, fra Gally Gally sine høner.
  • Kor e han henne?
  • Han e på badet. Med kyllingane.
  • Ka e det du holde på med?

-  Eg har bygd ein kasse te de. De må ver i ein kasse. Åsså prøvde eg med høyfjellssolå te mor, men den blei for sterke. De må ha det varmt vett du. så eg har kjypt denne 1000-wattsperå. 28 kroner.
-  Der har alltid vært någe galt med perå di. E du klar øve at me bor midt i ein by?

  • Ja, eg e klar øve det. Eg har bodd her i 18 år.
  • I dette boligstrøget e det ulovlig å ha kaninar, griser, høner, kalvar og kyr.
  • Der e ingen så merke det. Det e ikkje ulovligt.
  • Det e ulovligt. Du må ta deg samen. Du må slutta å hørra på Beatles og djevelskab og ”goo goo goo joob”.
  • ”Goo goo goo joob” e ei kalkun og ein hvalross, og teksten e et oppgjør med Bob Dylan og Allen Ginsberg. Dette e små, levandes kyllingar, fra Gally Gally. Disse ska ble høner, så legge egg.
  • Der e mange så legge egg. Store egg. Ei 1000-wattspera trekke møje strøm.
  • Eg vett det.
  • Merr enn resten av lysperene våre. Tesamen. I heila huset.
  • Men så får me egg. Gratis egg.
  • Ska de ikkje ha mad, de de lodottane?
  • Eg har kjypt mad, hos Knoph. Någe frøblanding. Kosta ikkje merr enn 12,60.
  • Og luktå. Kjenne du ikkje den forferdeliga luktå?
  • Jo, men de bler nok vande med det. Du kan jo vaska deg.
  • Ikkje ver frekke i kjeften.

Stakkars foreldre. Og stakkars meg. Det va ikkje lett, dette her. Og det blei dyrt. Kyllingane spiste opp ein påse med frøblanding på tri dagar. 4 kroner og 20 øre pr. dag. 29 kroner og 40 øre i ugå. Et egg kosta 25 øre i Økonomen. Ei slakta høna kosta 8,50. Eg ringde te ein bonde på Tananger, og fortalte ka eg holdt på med. Han la på. Eg ringde opp på ny, og då hørte han på meg. Lenge. Så sa han at udifra det eg fortalte va kyllingane nå seks uger gamle, at de ville begynna å verpa når de va fem månar, og at eg sjøl gjerna burde oppsøga lege. Tri og ein halve måned te de ville begynna å verpa. 105 dagar. I begynnelsen av september. Hvis eg ikkje nevnte det ville sikkert far betale strømmen, uden at han visste det. Men det blei 441 kroner i mad. Slakteverdien va 85 kroner, totalt, for ti høner, så då måtte de fysst verpa for 356 kroner i egg, for at eg sko få pengane igjen. 1424 egg. Jo, det kunne gå det. Ett egg te dagen, pr. høna, i seks månar. Fra begynnelsen av september. Joda, i mars, neste år, ville eg ver i balanse, og så va det bare å håva inn. Hvis de bare slutta å spisa når verpingå begynte. Gjorde de det?Blei det ikkje bare inntekter fra då av?
Eg ringde te bonden ein gang te. Om det ikkje va sånn at hønene slutta å spisa når verpingå begynte? Han pusta tungt, og fortalte at kyllingane ville spisa merr og merr, ittekvert så de blei større, og at ei høna spise møje merr enn ein kylling. Då blei eg litt forvirra og leie meg, så eg spurte om de spiste itte de va slakta óg. Du pusta han ekstra tungt, og la på.
OK, der va gjerna någen små logiske bristar i regnestykket mitt. Men her snakke me om levande epyptiske kyllingar så kan begerspelet inn og ud.

Mor blei støttespelaren min. Hu hjalp meg med litt pengar te frøblandingar, uden at far visste det. Hu vaskte på badet, og skifta avispapir kver dag, og beroliga far min med at det gjekk ganske fint dette her, og at kyllingane vokste fort. De så ikkje va døde. Itte to uger va der åtta igjen, men de va voldsomt, voldsomt levandes. Ein morning traff eg far min på kjykken. Han stod der med et vaskevannsfad, og tog morgentoalettet.

  • Det e galskab. Reinspikka galskab. Her har me nettopp fikst opp badet, med badekar og dusj. Åsså må eg stå på kjykkjen og ta kattavask.
  • Korfor det?
  • Korfor det!? Seie du ”korfor det”!?Eg kan du ikkje trø på badet, for skid og flaksande kyllingar. Der e 1000 grader der inne, de pikke meg i leggen, de hoppe oppi badekaret og der lukte død og fordervelse og bomba horehus og tredje verdenskrig.
  • Kordan vett du kordan der lukte i et bomba horehus?
  • Nå passe du deg.
  • Eg syns det går fint eg. Og nå e det rett før de begynne å verpa.
  • Rett før?Det e rett før me reise på hyttå, e det. På fredag e det St. Hans, og då ska me på hyttå. Har du tenkt på det? Ka ska me då gjør? Ska me reisa fra de her? Ska me ta de med på hyttå?
  • Eg tenkte det.
  • Du tenkte ka då?
  • At me sko ta de med på hyttå.
  • At me sko? Og kor hadde du tenkt me sko ha de på hyttå?
  • På rommet te Jorunn. Hu har jo flytta ud. Hu har gifta seg, vett du. Rommet te Jorunn e ledigt.
  • Har det rabla heilt... Og kordan sko me få de med oss te hyttå?
  • Eg har fått lånt ein svære trekasse, fra Postverket. Det går fint det. Det e rett før de begynne å verpa nå.

Og eg kunne ikkje fortella at mor og meg hadde vaskt oss på kjykken i ei uga, på grunn av luktå.

Eg fekk med kyllingane på hyttå. Og innreda eget rom te de. Et flott rom, med 1000-wattspera, og bilder av Tommy Steele, Pat Boone og Elvis Presley. Og de treivs og vokste, kjapt og effektivt. Far min måtte teslutt innrømma a der va ein liden fordel med disse kyllingane. Me fekk ikkje så møje besøg så vanligt. Der va ingen så besøkte oss merr enn ein gang den sommaren. De klarte ikkje luktå i hyttå. Men de fekk seg ein opplevelse.
I slutten av juli va kyllingane heilt udvokste, og på størrelse med ein kenguru. Nå va de høner, minst. Eg hadde forlengst gitt opp håbet om fortjeneste på dette prosjektet, for de spiste merr enn oss. Men nå kunne de begynna å verpa ka dag så helst... Ein dag seie far min:

  • Ska de ver så svære?
  • Å ja. De trives vett du. Og då bler det ekstra svære egg óg. Og jysla gode, med ekstra svære plomma. Tenk deg det te frokost?
  • Ka e det de har oppå håvet?
  • E det ikkje fint?
  • Den røde kammen. Ska han ver så svære?
  • Egyptiske høner har svære kam.

To dagar seinare henta far min Sverre Vatne. Han dreiv et svært gardsbrug rett ved hyttå vår. Sverre Vatne kikte på hønene et halvt sekund, og så sa han:

  • Hanar.
  • Nei, nei. Høner.
  • Åtta fullvoksne hanar.
  • Nei, nei. De bare gjør så de e hanar, så de sleppe å verpa.
  • Hanar.
  • Høner. De komme fra Gally Gally. De e et mirakel.
  • Ja. Hvis de verpe egg e det jaffal et mirakel.
  • Dreb, sa far min.

Ugå ittepå flytta me tebage te byen, og far min begynte å pussa opp badet på ny. Åtta synndagar på rad hadde me høna te middag. Eg la ner forbud mod å kalle det ”hane”, og det gjekk foreldrene mine med på, onna sterke tvil. Hønene va litt seige, men ganske gode.

  • Eg tror det må ver verdens dyraste høner, sa far min.
  • Ja, sa eg, e det ikkje et mirakel?

Per Inge Torkselsen
Møllegaten 73,
4008 Stavanger
Mobil: 976 75 000
peringe@peringe.no

Hvis du vurdere å hyra meg inn te ein jobb, så e det veldigt fint om du bruge kontaktskjemaet.