"Jeg er veldig glad for det du sa, (...)
og den gode stemningen du bidro til."

Martin Kulild, rådmann i Gulen

Badekarhopparen

– Per Inge?
– Ja...
– Det er Torger Bjørnstad, fra Magiske Cirkel.
– Åja. Hei.
– Hei, og takk for sist. Som du vet skal Nordisk arrangeres i Norge og Oslo i september, og i den forbindelse er vi på jakt etter en som kan utføre et PR-stunt. Få folk oppmerksomme på festivalen.
– Ja, det e klart. Sist gang, for fira år siden, då huske eg at det va Jan Crosby så fangde geværkuler med tennene.
– Du har arbeidet godt for foreningen, så vi tenkte at gjerne du kunne...
– Men ka kan eg gjør?
– Jo, nå skal du høre...

Kem va det?

Det va Torger Bjørnstad. Tryllekunstnaren fra Oslo, vett du. Han så va her, og bodde hos oss.
Han så kjypte ei heile slangeagurk på torjå, og tygde na i seg, uden skjeva og tomat?
Han ja.
Han va kjekke han, Ingvald.
Jo, han va jo det. Det va litt råflott det med agurkå... Ka va det han ville?
Han vil at eg ska hoppa fra toppen av den høgaste bygningen i Oslo, og landa i et badekar.
Ja, du har jo alltid vært ein idrettsatlet, så det går sikkert fint det.

Korfor og kordan

Eg sko altså stuba fra den høgaste bygningen i Oslo, og landa i et badekar. Helst uden å dreba meg. Det va det så va den geniale planen.

Eg må innrømma at eg ved selskabelige anledningar har fortalt at heila badekarhoppingå va min idé. Det hørres så dumt ud å sei at det va andre så foreslo det, og at eg sa ja te galskaben. Då bler eg liksom ennå galnare og tåbeligare og dummare. Nei, eg fant på det sjøl. Det e klart det. Det va jo det så va det geniala.

Det va altså ikkje min idé. Men det va ei æra å få tilbudet. Og få fronta Magiske Cirkel. Eg måtte jo gjør det besta udav det. Ka va det han sa? Hoppa fra den høgaste bygningen, og landa i et badekar. Jojo, eg kalle meg jo tryllekunstnar. Må vel kunna få det te. På et vis.

De nærmaste ugene va der jevnligt telefonkontakt med Oslo. Ka eg hadde tenkt, og ka de syns om det. Ka de hadde tenkt, og ka eg syns om det. Ittekvert tenkte me isamen, og kokte ihob någe så gjerna kunne virka. Dess sygare, dess bedre. Eg støtta meg te Joseph Goebbels, den tyske, nazistiske propagandaministeren. Han meinte at hvis du fyssta sko lyga så måtte du øvedriva någe så inn i hampen at det va heilt usannsynligt og utroligt. Då ville de tro det. Eg måtte ikkje sei at eg sko stuba fem meter ner, og landa i et badekar. Det e bare dumt, for det går mesten an, så det ville de ikkje tro. Eg måtte sei at eg sko stuba 31,8 meter ner, og landa i et jødisk støybejernsbadekar, lagt i Polen. Det va heilt umuligt, så det ville de tro.

Eg har aldrig fortalt  någen at det va Goebbels så va inspiratoren min, og eg vil helst ikkje tenka på at Joseph tog selvmord i bunkersen te Hitler, samen med kånå si og de fem ungane. Men han va intellektuelle, og gode te å snakka for seg, det ska han ha. Kanskje.

Korfor i helsikken sko eg blande Goebbels inn i dette? Kunne ikkje han få kvila i fred?

I løbet av august, i det hersens år 1976, va heile slagplanen klar. Eg har dessverre ikkje lov te å avsløra de reint trylletekniske, magiske hemmelighedene som sko muliggjør udførelsen av dette mirakel fra Babylons Hengende Fyr med den Fallende Keops, men eg kan sei så møje som at du altfor kjapt hadde blitt møje klogare. Og rista på håvet.

Planen va som følger:

  • Eg sko spela spinngalen (og ittekvert fekk eg ein mistanke om at det va mine evner i denne retning som gjorde at eg fekk tilbud om dette festliga oppdraget). Eg måtte, i tide og utide, framvisa den falske normalattesten min, som sønn te doktor Slaatebrekk hadde forfatta julaftå 1975 (på doktorens brevpapir), og som onkel Leif hadde skrevet onna på (han hadde et høvelige håndskrift, syns eg).
  • Dette va ein tryllekunst. Eg va Norgesmester i Trylling, for Juniorar (1972). Eg va ein illusjonsmester. Eg fekk deg te å se ting så ikkje va der, oppleva ting som ikkje skjedde, hørra ting du ikkje sko tro kunne udtalas (stavangersk) og lukta ei lunta så ikkje fantes. Eg va et geni.
  • Dette va et idrettsarrangement. Badekarhopping va ei anerkjende idrettsgrein i store delar av verden, og nå måtte snart litla Norge få auene opp. Monsieur M. fra Stavanger va det styssta talentet siden før 1. verdenskrig, og han hadde et internasjonalt gjønåbrudd rett nerforbi nasen sin (31,8 meter nerforbi).
  • Dette va et videnskabeligt eksperiment som ville revolusjonera alt så hette redningsarbeid i forbindelse med katastrofar. Eg, Monsieur M. fra Stavanger, hadde nemligt fått to professorar ved Universitetet i Oslo te å udeksperimentera og produsera den substansen så sko ver i badekaret. Det eg sko landa i, itte fallet, hvis eg traff badekaret. Professorane ville helst ver anonyme, men substansen va ei blanding av jordbærsyltetøy og ripsgelé, någe så ville føra te ei silkemyge og sikker landing. Brannvesenet kunne umiddelbart hiva de gamle landingsseilå sine, og kjøba og satsa på badekar og ”Substance á la M.”.
  • Hvis/når det begynte å skjera seg sko tryllekunstnaren Odelo bortleda oppmerksomheden ved å komma inn og skjæra håvet av meg med ei motorsag.
  • Når det skar seg 100% sko eg komma meg vekk fortare enn svint, og gjømma meg ei stund.

Det aller mesta av dette blei framført og gjønåført te punkt og prikke. Dessverre. Og i spredt uorden. Det viktigaste va å få PR. Mest muligt, for å trekka publikum te forestillingane onna Nordisk Mesterskap i Trylling.

Har du hørt
om då eg selde usynlige tråd, eller om då eg sko hoppa ner i et badekar fra 31,8 meters høyde?

Mer om dette og andre historiar finne du her!

"O'jul med din vrede" og 10 andre video-snuttar – klikk her!

Linkar te kåserier og andre verbale eksempler ligge på samma siå.

Støttekontaktane mine

Hoppet sko udføras torsdag 16. september, kl.12. Eg tog nattoget te Oslo mandags kvelden, og va i Tigerstaden tirsdags morning. Der va møje forhåndsarbeid for å ble sikre på at alt så kunne gå rektigt gjekk galt.

Eg hadde ein haug med støttekontaktar fra Magiske Cirkel. Du kan sei møje om norske tryllekunstnare, og eg e ein av de så pleie sei mest. Det e ein mystiske ansamling av sære skrullingar så spenne fra nazistar te stalinistar, fra lasaronar te mangemillionerar og fra evneveige te genier. Medhjelperane mine va ein nifse miks av merkelige bagmenn og brautande hurraguttar, ei blanding så sko visa seg å ver perfekte. Et par av de bør få ver anonyme, men eg vil prøva å gje deg et bilde av dette klientellet:

Torger Bjørnstad har eg nevnt. Jypling på min alder, aldrig ro i rauå, enten han jobde i trykkeribransjen, solgte slalomski, va tryllekunstnar eller dreiv reklamebyrå. Prototypen på ein slags forretningsmann. Va den så trakk i de fleste trådane, og det va godt gjort, siden mange av disse trådane ikkje fantes.

Bjørn Alexander Sørum va Presidenten i Magiske Cirkel, Norge. Staute, skikkelige, autoritere og taleføre. Ansatt ved den amerikanske ambassaden i Oslo, og når han sa någe så va det bare sånn. Han va ledelsen. Dessuden, og ikkje minst, hadde han et gammalt polsk badekar liggande i hagen sin i Sørkedalsveien.

André Borge va den nifsaste, og den eg aldrig blei heilt trygge på. Mangemillioner. Dreiv strømpefabrikk, forlag, butikkar, leiegårdar, pengeudlåning, postordresalg og eg vil helst ikkje vida ka. Utrolige te å snakka for seg. Utrolige selgar. Røykte alltid sigarar, og der oste pengar og klasse av han. Proffboksaren Harald S. va livvakten te André Borge.

Bernhard Bjerke va på min alder. Han va den typen så adle vestlendingar forbinde med Oslo. Fine i tøyet, alltid smilande og sjølvsikker. Såpass vellykka at det kunne ver kvalmande, men såpass mislykka at du syns litt synd på han. Den eine dagen va han fodle julanisse, dagen ittepå va han daglige ledar for ein nattklubb, dagen ittepå kjørte han åben sportsbil og viste fram kjeresten sin, som va midtsidedama i sista nummeret av Playboy (og han tog fram bladet fra hanskerommet, og viste deg midtsidå, mens damå satt og smilte med kløft både her og både der), dagen ittepå va han homofile, dagen ittepå dreiv han med postordresalg, før han om ittemiddagen kjypte ein restaurant, og dagen ittepå ville han låna femti kroner av meg. Han påstod at han hadde de rette kontaktene. Han hadde gjerna det, men de va ikkje kobla te strømnettet.

Dette va de viktigaste medspelerane mine. Så det va nødt te å gå godt.

Klokka med trykkfeil

Tryllekunstnare e ein egen rase mennesker. På et vis leve de av triksing og miksing, og någen udvikle seg te å ble utrolige selgare. Der e mesten ingen av de så leve av trylling aleina, tryllingå e ein slags hobby de bedrive på grunn av de intravenøse honorarene. De lere seg te å leva av å selga ting og opplevelsar som egentligt ikkje fins. På grensen te det umuliga og utroliga, men de får deg te å tro det heilt te du ikkje får aua på det. Og då har du allerede betalt. De leve i ein egen verden, og någen av medhjelperane mine va profesjonelle sjefar i denne verdenen. De får te ting ingen andre får te, og de gjør det akkorat så ingenting.

Eg ska fortella ein liden historie så gjerna kan hjelpa deg å forstå litt av filosofien i dette mystiska miljøet.

Ein av disse medhjelperane mine dreiv ein periode ein klokkebutikk i Oslo. Mesteparten av salget foregjekk pr. postordre, og klokkene blei annonsert som ”kjempetilbud”, ”så langt lageret rekker”, ”få eksemplarer igjen”, ”som vist på TV i USA”, ”tilbudet gjelder kun frem til 15. oktober” og ”anbefalt av urmakere over hele verden”. Klokkene kosta 98 kroner, og der va ett års garanti på de. Eg va på besøg i butikken hans, og me satt og røykte og drakk kaffi på bagrommet. Han hadde kvide frakke på seg, og då det sa ”pling” i dørå tog han på seg ein slags monokkel, med bøyle rundt håvet, for å likna litt på ein urmagar. Det va ei dama så ville klaga på klokkå, så hadde slutta å gå itte tri dagar. ”Et lide øyeblikk” sa urmagaren. Han kom inn på bagrommet, heiv klokkå i et svært spann, kor der va ein haug med klokker fra før av. Så satte han seg ner, og tog seg ein røyg og snakte litt med meg. Itte ti minutt tog han ei nye klokka fra ei hylla, og gjekk ud i butikken igjen. ”Det var bare en bagatell, frue. Nå skal den være som ny igjen. Det er helt gratis. Ha en god dag, og velkommen igjen.” Rett ittepå kom postbudet, med 10-15 små pakkar. I kver av pakkane va der ei klokka så hadde slutta å gå. ”Reparere du de?” ”Nei, er du gal?” ”Sende du de ei nye klokka?” ”Nei, jeg bare pakker de inn på ny og returnerer de. Halvdelen av de har jo begynt å gå igjen, pga. postgangen til Oslo, og den andre halvdelen begynner sikkert å gå på tilbaketuren til kunden.” ”Ja, det e jo klart. Kaslags klokker e det?”

Han hadde kjypt 2000 klokker fra ein produsent i Hong Kong. 13 kroner og 50 øre stykket. Klokkene sko hette Onega, for det va et navn han visste ville selga. I tillegg sko der stå Made in Switzerland på de. For det betydde kvalitet. Dessverre, eller heldigvis, blei der ein liden trykkfeil på urskjevene. Der stod Onega, men nederst stod der Made in Snitzerland. Det bler ikkje heilt det sama det. Han heiv seg på telefonen te Hong Kong, skjelde ud de blinde kineserane og nekta å betala for klokkene. Plutseligt hadde han fått 2000 klokker heilt gratis. Og det va jo klart at han sko selga de. Han bare forandre litt på annonsen. ”Utrolig billig kvalitetsur. Grunnet ubetydelig trykkfeil på urskiven kan vi, så lenge beholdningen rekker, selge et part Onega armbåndsur til den latterlige pris av kr.98 pr. stk. Vær rask. Her går det unna!”

- Hvis klokkene egentligt koste 13,50, så kan du vel ikkje sei at det e latterligt billigt med 98 kroner?
- Jeg skrev ikke at det var latterlig billig, jeg skrev at det var en latterlig pris.
– Ja, då så. Det e jo sant.

Itte to uger hadde han solgt adle de 2000 klokkene. Han fekk litt problemer med Urmakerforeningen, så trua med rettssag, idet de påpekte at klokkene ikkje va lagde i Sveits. Men, som han sa:

– Der står ingen plass at klokkene er produsert i Sveits. Der står Snitzerland, og det er trykkfeil, siden de er lagd i Hong Kong. Derfor kan vi selge klokkene såpass billig.

Så ringde han te Hong Kong på ny.

– Jeg vil gjerne ha 10 000 klokker til. Med trykkfeil. Made in Snitzerland.
– Nai. Vi ikke vera dumme. Da du få klokker gratis, og vi ikke få penga for trykkfeil.
– Jeg skal betale. Med trykkfeil. Full pris.
– Med trykkfeil?
– Ja.
– Hvorfor vi ikke heller skriva Switzerland?
– I Norge er det Snitzerland som har blitt det store.
– Vi laga Snitzerlandklokker.

Han solgte 12 000 Snitzerlandklokker, og tjente øve ein million. Klokkene gjekk som varmt hvetebrød. Men de sko heller gått som klokker...
Så det e få folk te å tro at eg sko stuba fra Hotell Viking, og landa i et badekar, det sko ver den enklaste sag av verden...

PR

Onsdagen va satt av te PR. Eg måtte ver maksimalt i aviser, radio og fjernsyn udøve onsdagen og torsdagen. Så ville hoppet sørga for pressedekning på fredagen og lørdagen.

Eg hadde på meg smoking, svarte sko, kvide skjorta og svarte tversøvesløyfa. Men eg hadde klypt av halve høyrefoden på bukså, nokså ujevnt og flyssete, cirka ved kneet, sånn at det sko se ud så ei løva hadde spist halva buksebeinet mitt. Eg tenkte det sko ver sånn passeligt psykt.

Fysst va det VG.

- Eg ska i et møde med Martin Lohne.
- Et øyeblikk... Er De sikker på at De har en avtale?
- Åja. Martin Lohne.
- Det er 4. etasje.

- Hei Martin!
- Skulle vi ha et møte?
- Me har møde nå. Me snakke med kverandre. Det e et møde. Det e eg så ska hoppa.
- Hoppe?
- Eg ska hoppa fra toppen av Hotell Viking og landa i et badekar så e fylt med jordbærsyltetøy og ripsgelé.
- Er du gal?
- Nei, eg har normalattest. Se her.

Det gjekk fint. Eg la ud, i det vida og det breia, om at Postvesenet hadde nekta meg å hoppa fra Postgirobygget, så va det høgaste bygget i Oslo. De va livredde for alt så kom fort fram. Men eg hadde fått tilladelse te å hoppa fra det nesthøgaste bygget i Oslo. Hotell Viking. 13 etasjar, rett ner, 31,8 meter. Eg måtte på forhånd foreta vindmålingar på toppen, for å finna retningen å hoppa i for å treffa karet. Så va alt i orden, og høyden va perfekte. Hvis eg bare lot meg falla naturligt framøve ville 31,8 meter gje akkorat tri og trikvart omdreining i luftå. Då va det bare, rett før landing, å bøya nakken og krumma knenå, så ville jordbær/ripssubstansen gjør resten. Som fod i hose og mann i jordbær og rips. Det ville ble ein gedigen verdensrekord. Den gjeldande verdensrekorden i badekarhopping va på fattige åtta meter, så dette va ei firdobling, gjort på fem sekund.  Men det hadde vært heilt umuligt uden det jødiska badekaret fra Polen. I den eine enden va nemligt dette karet 4 mm. djubare enn andre badekar, og det va det så gjorde heile forskjellen. Dessuden hadde eg øvd på forhånd, i Ryfylke. Eg hadde hopt fra ein fjellknaus, mesten 2 meter høge, og rett ner i sjøen. Som ingenting. Eg drukna ikkje engang. Då eg sko gå satt Lohne i telefonen, og sa: ”Hold baksiden”.

Så va det same framgangsmåden med Ola Bernhus i Dagbladet, og ei heilsida. Eg havna på Kjendistoppen, og fekk tittelen ”PR-geniet fra Stavanger”.

Arbeiderbladet og Kjell Johanssen. Her gjekk det ennå bedre. Det va i 5. etasje på Youngstorget, og itte å ha snakt med han et kvarters tid bad han meg om å venta mens han henta ein fotograf. Eg åbna vinduet og klatra opp i vinduskarmen. Då eg hørte journalisten og fotografen ankom rommet hylte eg som ein stukken gris og tog sats for å hoppa. De heiv seg øve meg, drog meg inn i rommet igjen, bad meg om å venta te imårå kl.12, skreiv et svært stykke om den rare maen fra Stavanger, og på bildene mangla bare tvangstrøyå.

Aftenposten. Ein av de tryllekunstane eg udførte va å stappa ein 5-toms spiger rett inn i nasen. Det såg nokså grotesk ud, men det va såpass sinnssvakt at det va litt spennande. Eg hadde alltid spigeren med meg, i et etui i brystlommen på smokingen. Då eg fekk spørsmålet om den mentale tilstanden min fortalte eg at eg va heilt normale, eg hadde bare ommøblert litt i de forskjellige avdelingane i håvet. For å bevisa dette stapde eg spigeren inn i nasen. Enkelte plassar hadde eg flytta vekk alt, og andre plasser va der stappfullt. Sjøl om det va unormalt så va det heilt normalt for meg. Journalisten va bleige, og såg kvalmen ud, men han ringde umiddelbart itte fotograf. Det blei et svært portrett, fra sidå, med ein spiger halvveis inni håvet, og med ein tekst så tydeligt signaliserte at der va store muligheder for at denne maen ville stuba ner i et badekar.

Så va det to timar i NRK, radio og fjernsyn. Kver gang va det bare å venta på at de sko sei: ”Er du gal?”, og så va det fram med normalattesten. Då va det i boks. Då va de sikre på at eg va spinngalen. Det e løye det der. Hvis du kan bevisa at du e normale, då e du galen...

Et av problemene va at någen av avisene absolutt ville ha bilder av meg fra toppen av Hotell Viking. Egentligt va det vel et naturligt valg og krav, men eg hadde ikkje hatt tid te å sjekka kor Hotell Viking låg henne. André Borge tog føringå, og sa: ”Selvfølgelig kan vi ta bilder fra hotelltaket.” Det viste seg å ver det hotellet så nå hette Royal Christiania, og ligge rett ved Østbanen så nå hette Sentralbanestasjonen.

- Det e eg så ska hoppa imårå.
- Jaha.
- Me vil bare opp på taget, og prøvehoppa litt. Og ta någen bilder.
- Hoppe? Fra taket? Her? Nei...

Då va det André Borge viste sin klasse. Han brøyta seg fram te skrankå og sa, med den mest myndige stemmen eg har hørt i heila mitt liv:

- Få farten opp. Vi har avtalt alt med soussjef Vetlesen. Alt er i sin skjønneste orden. Dette er Monsieur M. fra Stavanger, og vi har ingen tid å miste. Få oss opp på taket.
- Ja. Et øyeblikk.

Det va nifst. Det va sykt høgt. 13 etasjar, rett ner. Eg har aldrig likt høydar. Men eg halte meg fram, satte med skrevs øve kanten, og prøvde å ikkje se ner. Eg va skjelven i knenå. Det blei gode bilder.

Der har selvfølgeligt aldrig vært någen soussjef Vetlesen på Hotell Viking...

Kvelden før hoppet

Onsdags kvelden reiste me opp te Bjørn A. Sørum, for å gjør klar badekaret. Der stod Pytscki Polska på det, og det va steintungt. Me malte det svart på udsidå, og i tillegg udstyrte me det med gule bokstavar. M.M. (forkortelse for Monsieur M.) på den eina sidå, og Norway på den andra. Me hadde leid ein lastebil, så sko henta badekaret klokkå halv ti om morningen.

Eg sko ha megafon te å snakka i, og me hadde kjypt inn ein haug med pingpongballar. Disse sko eg hiva opp i luftå for å finna vindretningen og ka vei eg sko hoppa. Alt såg ud te å ver klart. Men:

- Kor e jordbær- og ripssubstansen?
- Tror du vi trenger det?
- Nei, me gjør vel ikkje det...

Eg reiste ner på Hotel Bristol, kor eg bodde. Eg måtte prøva å få meg litt søvn. Og eg måtte ringa hjem, for å hørra kordan foreldrene mina hadde det. Hadde de hørt någe? Visste de ka eg holdt på med? Ka syns de? Syns de det va løye? Tøft? Nifst? Mor mi grein og hylte, og far min hadde nettopp blitt oppringde av VG. Far min va inne i ein litt dårlige periode, reint nervemessigt, og det hadde blitt ein nokså korte samtale.

- Er det De som er far til Per Inge Torkelsen, Monsieur M.?
- Det e visst det.
- Er De klar over at han skal hoppe fra toppen av Hotell Viking i morgen, og lande i et badekar?
- Det ska han heilt sikkert. Han e galen nok te det.
- Tenk hvis det går galt? Er De ikke redd? Tenk hvis han...
- Då får han tørka opp itte seg sjøl.

Eg syns far min formulerte seg godt. Det e ikkje så lett å vera far.

Eg sov ikkje så møje den nåttå.

Hoppet

Me sko mødas klokkå ti om morningen, på strømpefabrikken te Borge. Det va et svært hus, midt i sentrum, nokså shabby, og på rad og rekka satt der ein haug med damer og la nylonstrømper oppi plastpåsar. Det kunne vært i Kuala Lumpur eller Chicago, men det va i Oslo. Eg blei geleida gjønå fabrikken, og inn på kontoret te Borge. Kontoret hans va mesten større enn fabrikklokalet, og det va som å komma inn i ein aen verden. Akkorat så ein James Bond-film. Med polstra skinndører, mahognymøbler, skrivepult på størrelse med et svymmebasseng, og sjefen sjøl i kjole og hvitt. Jada.

Adle medhjelperane mine va testede. Pluss tri-fira damer. Disse folkå ringde kontinuerligt te Politiet, og fortalte, med merr eller mindre hysteriske foredrag og tonefall, om selvmordet så va annonsert te klokkå tolv. Og at Politiet hadde plikt te å hjelpa mennesker i nød, og det va ulovligt med selvmord, og det kunne ver svært skadeligt, og tenk på adle folkå så va i sentrum, og så kunne få ein tryllekunstnar i håvet, og sjøl om han va fra Stavanger så måtte de gjør någe. Politiet hørte på, tålmodigt. Og Politiet sa, kver gang:

- Vi har besluttet å la ham hoppe. Det er ikke vår sak.

Eg begynte å skjelva. Klokkå va halv elleve. Klokkå tolv sko eg... Kordan sko dette gå? Ka sko me gjør?

- Her, drikk dette, sa Borge. Og gav meg et glass med någe blankt. Ta det på styrten.

Eg tog det på styrten, og oppdagte for seint at det va reine vodka. To desiliter reine vodka, på styrten, kan ver nokså knallhardt for ein amatøralkoholikar. Men de fekk meg opp fra golvet, satte meg i ein sofa, og itte ti minutt va eg blitt nokså optimistiske.

- Der er tusenvis av mennesker utforbi hotellet, sa Bjørnstad.
- Klokken er elleve, sa Borge. Sørum er her med Mercedesen. Vi er i gang. Du kan få Harald S. som livvakt i dag. Du vil trenge det.
- Takk.

Inn i den svære Mercedesen. Fint ska det ver. 1. klasse. Det e der du begynne. Og eg sko ner 31,8 meter. Eg sko stå på toppen av et høgt hotell, og visa meg fram. Observasjonsklasse. Og så sko eg...

Me kjørte nerøve mod hotellet... Sykt med folk. Og bilar og kaos. Me kom mesten ikkje fram. De rulde ner vinduene i bilen, og ropte: ”Badekarhopperen”. Det hjalp litt, og eg måtte skriva någen autografar. Eg satt i ein Mercedes, med livvakt, og skreiv autografar. Nå begynne det å komma seg. Dette e der klasse øve.

Plutseligt va det stopp. Me kom ikkje videre. Politiet hadde ombestemt seg. Klokkå halv elleve hadde vakthavande adjutant i Møllergata 19 ringd te journalist Kjell Johanssen i Arbeiderbladet, og ittelyst ein vurdering av badekarhapparen sin mentale tilstand. Herr Johanssen hadde informert om hoppforsøget ner mod Youngstorget, og at der kunne ver fare for ”groteske handlinger”. Politiet sendte umiddelabrt ud heila anti-terrorgruppå. Klokkå elleve va heila Hotell Viking sperra av. Der va ein jernring av politi rundt heila hotellet. Ingen slapp inn, og ingen slapp ud. Politiet hadde forvissa seg om at eg ikkje bodde på hotellet, og at eg ikkje va inne. Og ikkje sko de sleppa meg inn.

Me rygde litt bebage, og begynte å sirkla seint rundt hotellet. Umulig å komma fram. Me traff på lastebilen med badekaret. Sjåføren va nokså forvirra, og visste ikkje kordan han sko få udført jobben sin, siden politiet sa det va ulovligt. Han fekk ikkje lov å kjøra innte hotellet.

- Sirkle rundt, sa Borge. Vi finner en løsning.

Me kjørte videre, seint og forsiktigt, og tenkte og funderte og kikte itte ein vei inn te hotellet.

- Stopp, sa Borge. Her går vi ut. Kjør bilen hjem, Sørum. Vi tar det herifra.

Livvakten, Borge og meg. Ud av bilen. Et kvartal fra hotellet. Jernring. Tusenvis av folk. Borge i kjole og hvitt, eg i sundtklypte smoking, og proffboksaren. Me fekk ikkje ver i fred i merr enn ett sekund.
Eg fekk respekt for proffboksaren. Han kunne jobben sin, gitt. Han lekte brøytebil, og heiv folk te venstre og høyre. Sakte men sikkert nærma me oss hotellet.

- Ka e det me ska?
- Bakdøra på sørvestsida er ubevoktet.

Akkorat. Korfor hadde eg ikkje tenkt på det? Korfor hadde eg ikkje sett det? Kordan hadde han sett det?
Me brøyta oss fram mydla folk, og me sprang og smøyg mydla bilar, og kom fram te ei dør. Borge reiv i dørhåndtaget. Dørå va låste. Han kikte på proffboksaren. Proffboksaren reiv i dørhåndtaget. Dørå va åben.
Me va i ein trappeoppgang i Hotell Viking. Nå tog André Borge kommandoen. Han gjekk fysst, kjapt og effektivt, opp ei trapp, inn ein korridor, hilste i øst og vest, smilte og nikte, og plutseligt va me i resepsjonen. Eg fekk akkorat såvidt se at der krelte av politiuniformar, før Borge snudde tvert om og geleida oss et stykke tebage.

- Vi får ta skittentøyheisen, sa André Borge.

Han hadde funnet ein miniatyrheis så visstnok blei brukte te å frakta skittent og reint sengtøy og håndkler opp og ner i etasjane. Itte hukommelsen vil eg tippa at heisen hadde ein åbning på 15 gange 20 cm., og ein dybde på 20. Heisen va sikkert ein meter djube og høge, og gjerna 80 cm. breie, men inni dette kottet krøyb Borge, proffboksaren og meg, og ein av oss (eg har ikkje peiling kem) klarte å trykka på 12, så va det høgaste talet. Det va et slangemenneskenummer av ypperste klasse, og det va det nærmaste eg har vært te et homofilt trikantforhold.

Me kom ud i 12. etasje, kor der va restaurant. Me vinkte litt te kelnare og de så satt og spiste, og gjekk bort te trappå opp te 13. Då me kom te dørå ud te taget stopte Borge. Han pekte på dørå, tod meg i håndå, og sa ”Lykke til”. Så snudde han seg, og både han og proffboksaren gjekk ner trappå igjen. Siden har eg ikkje sett någen av de.

Eg visste ikkje rektigt ka så skjedde. Men rett udforbi dørå va toppen på Hotell Viking. Der va tusenvis av tilskuare, og eg va programmerte te å hoppa ner i et badekar. Eg gjekk ud dørå. Rett udforbi va der to plastpåsar. Den eine med ein megafon, og den andre med pingpongballar. Eg gjekk fram te kanten, og kikte ner. Tusenvis av folk. 6000, skreiv avisene. Eg lyfta armane opp i veret. Smilte, og vinkte. De såg meg. De hylte. Eg va ein helt. Akkorat så Elvis. Sånn ska det ver. De jubla. De ropte ”Hopp! Hopp!”, og klapte taktfast i hendene. De va spinngalne. De va verre enn meg. Dette va ud mod parkeringplassen, på bagsidå av hotellet, og folk stod på taget av bilane, og hopte på panser og tag og bagasjelåg.

Eg fant ud at eg måtte gjør vindmålingane mine. Eg heiv opp någen pingpongballar, og de freste te Østbanen på no-time. Så tog eg megafonen, og bad folket om å ble rolige. Eg fortalte at for å kunna setta denne eksepsjonelle verdensrekorden måtte politiet, - og akkorat då kom der et vindkast så gjorde at eg måtte fekta litt med armane for å få balansen igjen. Kor møje promille får du av ei kvartflaska vodka på styrten? Jaja, det går sikkert fint. De e heilt rolige der nere. Eg har de i mitt hula badekar. Politiet måtte la lastebilen, med det spesialbygda badekaret mitt, får kjøra inn te hotellet. Ellers kunne der ikkje ble någe hopping. Eg pekte på lastebilen, så ennå sirkla rundt hotellet.

Politiet va de siste så oppdagde ka så skjedde på toppen av hotellet. At eg va der. Og då sko heila anti-terrorgruppå inn i tri heisar, og komma seg opp te meg. Stakkars Hotell Viking. Stakkars resepsjon. Stakkars gjestar, hvis de ikkje visste ka så foregjekk. Tenk deg at landgangen i Normandie sko få plass i tri heisar.

Eg stod på toppen, snakte i megafon, og visste at politiet va på vei. Eg venta på de. De fysste så kom va vanvittigt andpustne. De hadde tatt trappene. De stod og peste og hylte og vinkte og bad meg om å komma lenger inn, så de kunne arrestera meg. De hadde ikkje mod te å komma ud på kanten. De va sikkert edru.

Eg pekte på de, og brølte i megafonen om politistat, og nekting av alminnelige idrettsarrangementer. At dette va forberedelsane mine te Verdensmesterskapet i Badekarhopping i Mexico City i 1984, om de ikkje hadde viktigare ting å ta seg av, at underholdning og trylling va balsam for sjelen og veien te et rikt liv, og at der va Nordisk Mesterskap denne helgå, med verdensberømte tryllekunstnare. Eg hadde publikum på mi sida. Publikum va forbanna på politiet. Publikum ville eg sko hoppa. Enten der va badekar eller ei. Publikum ville ha valuta for pengane, så de ikkje hadde betalt. Dette va show. Henrettelse på torjå. Folkefest. Me vil ha blod. Få vekk det hersens politiet.

Han tog selvmord. I bunkersen. Samen med kånå, og de fem ungane. Kunne eg ver den sjette ungen? Han så ingen hadde hørt om? Nja... De døde i 1945, og eg blei fydde i 1953. Det e et langt svangerskab. Med ei døde mor. Nokså usannsynligt. Akkorat så dette.

Eg holdt på å ta øvebalanse igjen. Eg vett ikkje kor alvorligt det va, men eg måtte vifta med armane. Det va då politimaen kom. Eg vett ikkje om han hadde komt uansett, eller om det va for å redda livet mitt. Men plutseligt blei eg drogen tebage, heven i bakken, og fekk håndjern på meg. Så blei eg frakta, nokså bestemt og militant, nerigønå trappå te restauranten. I restauranten va de fleste av medhjelperane mine, og ein haug med andre tryllekunstnare. Pluss det som såg ud som hundrevis av journalistar og pressefotografar. Det va sikkert ikkje merr enn 30-40, men eg hørte både svensk og dansk og finsk. Det va, tross alt, Nordisk Mesterskap i Trylling, og det kunne vel gjerna ver at dette va hovedattraksjonen. Politiet drog og føysa meg gjønå folkå. Eg brølte: ”Hold skansen. Hold på pressefolkå. Eg komme snart tebage. Underhold de. Snakk.”

Møllergt. 19

Ganske stiligt, egentligt. Håndjern, pansra bil, og heila anti-terrorgruppå, opp te Møllergata 19. Eg blei heven inn på et rom, kor eg sko treffa ein så hette Arne Huuse. Huuse med to u-ar. Eg tror dette blei springbrettet hans te ennå større operasjonar.

- Torkelsen, Per Inge?
- Ånei, du må ver sin slags politi, du har jo uniform. Det e eg så ikkje e Torkelsen, Per Inge. Eg e Monsieur M., badekarhopparen.
- Vi har prøvd å få kontakt med soussjef Vetlesen på Hotell Viking.
- Han e ikkje lette å finna, ska eg sei deg. Eg har prøvd og eg har prøvd. Det e mesten så eg tror at han ikkje fins.
- Ja. Vi har snakket med direktør Hans Mørk, som ikke har hørt om noen soussjef  Vetlesen, og som heller aldri har blitt informert om noe hopp fra hotelltaket.
- Seie du det. Nå står ikkje verden te påske. Det e jo ein svære bedrift. Kor dårlige kommunikasjon kan de ha? De må jo veda navnet på de ansatte...
- Der e ingen Vetlesen...
- Igår hadde eg ein samtale med politimesteren, Zacken Hurwitz, og han...
- Politimesteren heter ... (navnet på politimesteren/sjefen i Oslo i 1976)
- Næh? Tulle du? Zacken, me e på fornavn, han e jøde, visste du det? Hadde det vondt onna krigen. E du sikker på at han ikkje e politimester?
- Hvis du har tenkt å gjøre selvmord, offentlig, så må du søke om det.
- Det e klart eg kan. Har du et skjema?
- Nei. Men du kan skrive en søknad.
- Kan eg låna skrivemaskinen din, så fikse me det med ein gang?
- Ja...
- Kan eg få av disse håndjernå? Ellers bler det litt vondt å lesa det eg skrive.
- Ja.
- Ka tid får eg svar på søknaden?
- I løpet av en time eller to.

Eg hamra ner ein søknad, om å få hoppa dagen ittepå, på fredagen, klokkå tolv. Øveskriften va ”Søknad om offentlig selvmord”, men hovedessensen gjekk på at alt, inkludert livet, egentligt va ein illusjon. At ”visse originale finurligheter og forberedelser vil bli gjort for å gjøre dette mulig. Grunnet taushetsplikten kan jeg dessverre ikke meddele nøyaktig hva som skal skje. Jeg vil imidlertid være den som står på toppen, og jeg vil være den som lander i badekaret.”

Arne Huuse satt i ein krog og kikte på meg. Han leste søknaden så fort eg reiv han ud av maskinen. Han sa:

- Det blir avslag.
- Kan eg gå nå?
- Ja. Bare gå.

Pressekonferansen

Eg sprang ud fra Møllergata 19, og sprinta ner te Hotell Viking. Det va praktisk at de hadde valgt et hotell så låg så nærmed politikammeret. Eller omvendt. Peste meg inn i ein heis, kor der va tri personar fra før av. Trykte på 12. etasje, og restauranten. Før heisdørene hadde lukkt seg hadde de tri andre hylande evakuert heisen. Kunne det ver at eg ikkje såg heilt friske ud? Va eg edru? Va japanare spesielt pysete? Eg trykte på 12 ein gang te.

Medhjelperane i Magiske Cirkel hadde gjort ein kjempejobb. Adle pressefolkå va der ennå. Der va mesten fullt i restauranten, og der va klapping og jubel då eg kom inn. Eg tror de hadde venta på meg. Nokså lenge, gjerna. Og det kan ver de va trøtte og leie av å trekka et kort, og at dette sko visa seg å ver kløver tri. Men de va der. Adle journalistane. Fotografane. Tryllekunstnerane, nokså sledne og nerpå.

- Tusen takk, sa eg. Og velkommen. Te denne pressekonferansen, så me aldrig burde ha opplevd, hvis me hadde bodd i et fritt og demokratisk land. Det e trist at politiet ska kunna få avbryde, og arrestera udøvaren av ein kunstart så har røtter tebage te Egypt, 6000 år siden. Te Maya- og  Inkakulturen, te hoffnarren og medisinmaen, og Houdin, den store, og Houdini, og fram te våre dagars tryllekunstnare, som i tråd med sine tradisjonar og sine røtter på desperat vis prøve å beholda og bevara sin kultur og sin egenart.

Eg fekk stormande applaus fra tryllekunstnerane, men litt merr avmålt fra journalistar og fotografar. Ein av journalistane kunne fortella at Hotell Viking va 44,8 meter høgt. Han lurte på korfor eg hadde operert med 31,8 meter.

- Det va for at det ikkje sko hørras så nifst ud. Sånn at dokker ikkje sko ble redde for meg.
- Jaha.

Ein aen kunne fortella at ganske mange bilar va blitt ødelagde. Panser og biltag va trykt inn av hoppande og sinte tilskuare. Og mange ruder va knuste. Flerne av bilane kunne ikkje kjøras, og måtte tauas vekk.

-Det e ikkje någe problem. Eg har nettopp diskutert dette med Arne Huuse. Siden anti-terrorgruppå va i virksomhed vil alt ble definert som unntagstilstand. Omtrent som borgarkrig. Forge Majeure e benevnelsen så ska brugas, og då e forsikringsselskabet pliktige te å udbedra skadane i henhold te paragraf 3 og 4.

Eg va ikkje sikker på om de trodde meg. Det kunne virka som om de hadde begynt å ble litt skeptiske. Eg måtte snu stemningå. Her va der både svenske, danske og finske pressefolk. Eg måtte ver på lag med de. Dette kunne ver billetten min inn te de tusen sjøers land. Eller ei øde øy. Eg kikte ud øve forsamlingå, og sa:

- Spis eg drikk!  Kos dokker. Eg betale.

Det va akkorat så ein tryllekunst. Der sko ikkje merr te. Gratis mad og drikka, og plutseligt e eg den store helten igjen. Adle smile og nikke, og de tar bilder og skrive.

Gu så kjekt det va. Eg bestilde karbonadesmørbrød. To stykker. Og to gin-tonic. Tri, tror eg. Eg va på neradgåande rus. Nå sko me ha det kjekt. Og få det te. Eg måtte komma meg  på oppadgåanede. Så fort så muligt. Eg snakte, i det vida, og spesielt i det breia, om tryllekunstens betydning for verdensfreden. Kor viktigt det va å ha någe å tro på. Va Erik Pontoppidan viktigare enn Nordenstam og Newermann? Kor va mystikken i livet. Sko det bare handla om å leva et liv uden innhold? Korfor sko ikkje eg, ein kreative kunstnar, i sin ungdoms fagre vår, få lov te, i demokratiets ånd, og siden eg va ledar i Rogaland Unge Venstre, og va på jakt itte både Jesus, Asbjørn Kloster, Judas, Aage Samuelsen og den sista nynorskordlistå, - korfor sko ikkje eg få hoppa fra toppen av Hotell Viking? Me må ikkje glømma de viktige tingå i livet, me må ikkje mysta håvet. Odelo, kom.

Tryllekunstnaren Odelo kom fram, med motorsagå. Han sagde håvet av meg, og satte det på plass igjen. Men det føltes som om det ikkje va der lenger.

Der begynte å ble oppbruddsstemning. Pressefolkå forstod at der ikkje va merr å henta. Eg bestilde ein gin-tonic te. Kikte rundt på bordene. De hadde spist og drukket godt. Både øl, vin og brennevin. Plutseligt stod der ein hovmester ved sidå av meg.

Regningen

Godt øve 3000 kroner. Møje pengar det, i 1976. Eg hadde 180 kroner. Ka sko eg gjør? Sko den store Monsieur M. fra Stavanger gå direkte fra verdensrekordforsøg i badkarhopping og te oppvasken på Hotell Viking? Niks. Eg snudde meg te hovmesteren, og gav han regningen tebage.

- Bare skriv det på Diplom-Is.
– Ja, takk.

Eg har ennå ikkje hørt ein lyd fra Diplom-Is, så eg regne med at de betalte. Då e det gjerna på tide å sei: Takk for mad og drikka. Det va ein spennande fest.

Nordisk Mesterskab blei ein suksess, både økonomisk og kunstnerisk. Der kom mange tilskuare, og de forstod ingenting...

Per Inge Torkselsen
Møllegaten 73,
4008 Stavanger
Mobil: 976 75 000
peringe@peringe.no

Hvis du vurdere å hyra meg inn te ein jobb, så e det veldigt fint om du bruge kontaktskjemaet.